Ik zat in de zenuwen toen B.J.Russel op de operatietafel lag.

Enkele dagen geleden ging hij schuimig water spugen, veel drinken en overal aan likken. Hij rilde maar had geen koorts. De volgende morgen spuugde hij gal of water met bruine sliertjes en piepte van de pijn. Ik meldde de dierenarts dat hij weken daarvoor in een onbewaakt ogenblik een tennisbal stukgebeten had en (voor deze multischijter heel bijzonder) anderhalve dag niet gepoept. Er werden rxc3xb6ntgenfotoxe2x80x99s gemaakt. Op een van de foto's was een vlek te zien, dat kon iets zijn. Ik kreeg een flesje Paraffine mee en een speciale blikvoer. Eten wilde hij niet maar de Paraffine in gedeeltes met een spuitje tussen de zijkant van zijn tanden inbrengen lukte. Toen de symptomen de volgende dag niet veranderd waren en hij al slomer werd ging de dierenarts opereren in de hoop dat het vlekje een stukje tennisbal was en geen gezwel. Ik hield rekening met alle scenarioxe2x80x99s en bevond mij die ochtend in een emotioneel vacuxc3xbcm tot het verlossende telefoontje van de dierenarts dat hij al weer aan het bijkomen was.

Er zat een stuk tennisbal met de paraffine eromheen, onderin de dunne darm. Het stuk darm was rauw en een keer zo dik geworden. Bij de overgang naar de dikke darm was de kans groot dat het voor meer problemen zou zorgen. Dezelfde middag mocht ik hem ophalen en kreeg voor een week licht verteerbaar voedsel mee met 2 soorten antibiotica en pijnstillers.

De volgende morgen hoefde het inbrengen van de medicijnen niet meer met een spuitje te gebeuren want B.J. had weer trek en blafte als vanouds tegen de postbode. Hij was al helemaal gewend aan zijn privxc3xa9-verpleegster, die hem met veel tactiek zijn medicijnen gaf, het bloed van zijn lekkende wond opdweilde, naast hem op de bank sliep en met smart uitkeek naar het eerste spoortje ontlasting.

Glen was een van de laatste patixc3xabnten die op donderdag 11 maart de huisartsenpraktijk bezocht. Het was half 5. Zijn vriendin had er op aangedrongen dat hij zijn bloeduitslagen vandaag zou halen en ging mee. Naast de ingang van de huisartsen praktijk in de Dubloen stond een doos met daarin een deckbed. Ze schrokken want uit de richting van de doos hoorden ze wat geluidjes. Vriendin Stefanie bleef er bij en stuurde Glen naar binnen om de dokter te alarmeren. Het was de assistente die met hem meeliep, zij en Glen deden het deckbed opzij. Toen ze zagen dat het een baby was nam zij snel het kindje dat in een fleece plaid gewikkeld zat mee naar binnen en belde 112. De huisarts keek het direct na, het kindje had zich bevuild met meconium (de eerste ontlasting na de geboorte) maar was verder gezond. De doos stond er al langer en is dus waarschijnlijk ‘s nachts al neergezet. Ik vraag mij af: “Heeft het kindje de hele dag geen geluid gemaakt of heeft de huisarts vandaag slechthorende spreekuur gehouden.

Ze waren natuurlijk erg bezig om deze bijzondere gebeurtenis te verwerken en ook ik dacht er pas later aan om mijn zoon naar zijn bloeduitslagen te vragen. Ze mochten het jongetje niet bezoeken in het ziekenhuis maar kregen van de agent wel een foto. Stefanie heeft rammelaarknuffeltjes en een stoer mutsje voor het kereltje te gekocht. Ze geven het niet op en gaan vandaag een nieuwe poging doen.

Veel geluk kleintje!

SBS6 zocht contact met Glen. Hij koos er gisteren voor, het interview over het vinden van de Hoornse vondeling Danixc3xabl, aan de Metro te geven en verder niet. “De Metro las ik nog wel eens in de trein, onderweg naar school in Heerhugowaard.
De verslaggever, Robert Vinkenborg was een deskundige. Hij trok ze in een uurtje meer woorden uit de mond dan ik in een hele week en heeft met deze woorden een prachtig artikel geschreven en tevens wat begeleidend werk verricht.
Ze waren minder te spreken over de berichtgeving, de eerste dagen. Er stond veel onzin op het Internet, de Telegraaf citeerde niet alleen het hele artikel van Stefanie’s Hyve maar ook de profielfoto. Ik vermoed ook dat er wat aanvullende informatie van mijn web-log is gehaald zonder vermelding van de bron en vind dat een nogal makkelijke manier van informatie verzamelen!
Vandaag werd ik benaderd door TV Noord-Holland. Ik heb mijn nuchtere ventje gevraagd of hij ze ook een interview wil geven. Hij heeft geen zin om er nog meer tijd aan te besteden: “Het kost je zo je hele avond”.
Geen interview met TV Noord Holland vandaag? Dan heeft dus hij alle tijd om zijn kamer op te ruimen!

Het artikel in de metro:
http://www.metronieuws.nl/index.php?actie=nieuws&c=2&id=184409

Van de ouders van Danixc3xabl nog geen spoor. Hoe is het mogelijk! Gelukkig is het wurm nu in een pleeggezin. Ik moet denken aan Yilmaz, het jongetje zonder oogjes dat tijdens mij opleiding in Haarlem, maanden op de kinderafdeling lag omdat zijn ouders hem niet wilde hebben. Krijg er nog een brok in mijn keel van. Wij kijken uit naar augustus, als ons eerste kleinkind geboren wordt, het is oneerlijk verdeeld in de wereld. De pers probeert Glen te bereiken maar die vindt het stuk van Robert Vinkenborg zo goed dat het niet overtroffen kan worden. Natuurlijk zouden ze het kindje graag willen zien maar ze snappen wel dat het beschermd moet worden. Maandag hebben Glen en Stefanie een gesprekje bij de gemeente. De gekte moet nu ophouden hoor, het leven gaat door!

http://www.readmetro.com/show/en/MetroHolland/20100317/2/2/

Vincent was een oude vriend uit mijn tienertijd. Zo een waarvan ik benieuwd zal blijven hoe het er mee vergaan is. Het moet een van mijn eerste relaties geweest zijn. Na de fladdertijd van een jaar of 12/13 kwam ik rond de 14/15 in rustiger vaarwater. Bij mijn zaterdagsbaantje als kantinejuffrouw, caissixc3xa8re en spiegelaar, kwam ik Vincent weer tegen. Hij had een ware metamorfose doorgemaakt, het kinderachtige was eraf (lees: het was een lekker ding geworden) met zo veel humor dat ik het er steeds warmer van kreeg. Hij had bij AH Bloemendaal als Groente- Magazijn- en Bottelmanager een vaste baan. Hij stopte op vrijdag altijd briefjes in de koffiepot, suikerpotjes, melkkannetjes en alle andere voorwerpen waar een kantinejuffrouw zoal mee moet werken.
Ik zal aan collega Betty gevraagd hebben zijn gevoelens te peilen want op een dag lag er een langere brief verstopt:
Joke
Hoe vind je de kantine zo? Leuk hxc3xa8? Vincent mag niet weten dat ik deze brief schrijf want anders gaat hij hem weer veranderen en dat mag niet weet je. Vincent wil vriendschap met jou, geen verkering. Hij wil steeds met jou weggaan als er een beatgroep ergens komt. Laat deze brief aan niemand lezen hoor! Vincent heeft het steeds over je, hij vroeg aan Ger of je op dansen was, dat is toch een teken dat hij belangstelling voor je heeft. Schrijf je nog terug? Ik eindig nu want hij mag niet weten dat ik een brief schrijf en er komt iemand aan. Maar dat was v.d. Ham maar. Vincent had vorige keer een hap van die koek genomen en in mijn naam geschreven dat ik honger had. Op de kast en in een hap groente had hij het ook gedaan, daaaag, schrijf je terug ??? Dan de deftige handtekening van Betty.

In een ander handschrift stond er dit onder:
Dag Joke, wel een leuke brief hxc3xa8?
Tot volgende week zaterdag om half 8 ben ik bij me met Wilm, zorg dat de koffie bruin is, afz. Vincent.
Daaronder een hartje met een streep (geen pijl) erdoor!

Ik weet nog dat we toen naar een veldconcert van Focus geweest zijn. Mijn echtgenoot en Vincent leken in hun jeugd op elkaar, door dat lange donkere haar. Verder totaal niet. Manlief stopt geen briefjes in de suikerpot, ook vroeger niet. Hij houdt niet van (symfonische) rock maar alleen van voetbalconcerten. Helaas, maar hij houdt wel van mij en daar moet ik het mee doen.

Wat kan je toch een hoop lol hebben met een brief van vroeger, gevonden in een stoffige doos.

Sint keek vanaf het dak met smart.
Het was in Purmerend gezellig,
de cadeaus waren zeker heel apart.

Maar Sint had toch wel wat verdriet.
Iedereen was aanwezig maar de sfeer
van xe2x80x98t sinterklaasfeest was er niet!

De cadeaus waren ingepakt, helemaal recht.
In fleurige papiertjes, maar
daar is dan ook alles mee gezegd.

Een rijmpje, een surprise, een grolletje.
Iemand eindelijk eens op zijn
nummer zetten met een dolletje.

Sint is de enige die het heeft gedaan.
Het kostte weer veel moeite en zo
vindt hij er eigenlijk niks meer aan.

Ik laat jullie los, al doet het veel pijn.
Maar als het zo gaat moeten jullie
bij mijn collega, de kerstman zijn.

Jullie Sint

Maar nu is er een kleinkind in het zicht.
Dat zet alles in een heel nieuw licht.

Het is niet wat je meemaakt maar wat het met je doet . . .

We komen oorspronkelijk uit Haarlem en zijn dus niet gebonden aan de West Friese koppies-toid. Rond twaalf uur had ik afgesproken bij mijn ouders. Pap stond al te wachten op de parkeerplaats (achteraf gezien waarschijnlijk door mam gestuurd om mij achterom te laten komen). Ze bleef lang in de keuken om het eten voor ‘s avonds te bereiden want ze moest om half 8 (al) naar Linedansen, wat op zich wel tof is voor een vrouw uit 1933.
Hun verhuizing uit de grote stad had bijna 2 maanden geduurd vanwege haar bewaarziekte. Af en toe riep ze negatieve dingen over Pap. Hij was een rotzak omdat hij een kastje, dat weg mochten van haar, te snel in elkaar sloeg en wel helemaal waardoor zij er niets meer aan had. Hij smeet met de deuren, voorbeelden van klagende ex-buren te over. Pap probeerde het intussen gezellig te maken met een gebakje en geklaag over de troep van mam.
Mam was even aangeschoven met de ongepelde spruiten op schoot. Het gesprek kwam op de brand van enkele dagen er voor. De elektrische deken ging om 3 uur xe2x80x99s nachts smeulen. Ze liep op dat moment te rommelen in huis en rook wat, pap zei slaperig dat het onzin was en zij heeft zelf het vlammende beddengoed naar buiten gesleept. In het vorige huis was er ook al een nachtbrand door een smeulende sigaar in de prullenbak van het tuinhuisje. Toen was de brand, net als nu overigens, opnieuw opgelaaid. Mam verdomd de buurman die toen niet alleen haar maar ook de brandweer had gebeld. Ze redt zich ten slotte altijd overal zelf uit!
Ik keek rond, voor alle kasten en deuren stonden nog stapels dozen en rommeltjes. De deur naar de gang en de trap toe had ma (voor mijn komst) gebarricadeerd om mij te ontmoedigen naar de gang te gaan.
xe2x80x9cJullie kunnen er niet uit en de brandweer er niet inxe2x80x9d. Kon ik niet laten te zeggen. “Dan ken je mij nog niet. Ik ben met 3 stappen de achterdeur uitxe2x80x9d. “Ze zeggen dat je met een huis vol rook de weg niet meer kan vinden.” Nu werd ze echt boos. xe2x80x9cJij bent net je vader, die is ook altijd bang voor dingen die nooit gebeuren!”

Natuurlijk is mam altijd alles kwijt. Elke keer als ze een (klein)dochter, die geholpen heeft met de verhuizing spreekt. vaagt ze waar een kussentje, CD, DVD, foto of ander onmisbaar voorwerp gelaten hebben. Mannen (behalve mijn vader dan) verdenkt ze blijkbaar niet van het achterover drukken van haar dierbare bezittingen.

Ze laat een keer een foto zien van haarzelf in het jasje dat ze in de 80er jaren op het vliegveld in New York is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot belangrijke zaken kan ze dit vreselijke voorval nog tot in de details navertellen.

Later ziet ze zich in een jas op een smalfilm van 40/45 jaar geleden. Had ze die jas nog maar. “Maar mam, je hebt wel 60 jasjes”. “Ja, maar dat was een pas fijne” zegt ze lachend. Ze geeft toe dat ze wel een erge kronkel moet hebben. Waar is dr. Phil als je hem nodig hebt!

De doorsnee vrouw van 53 zal op zondagavond Boer Zoekt Vrouw volgen. Ik keek elke week weer uit naar Wie is Di-Rect, de soap van 3 jongens uit Den Haag.
Ik zag ze voor het eerst bij de Pinkpop editie dat Wibi Soerjadie meespeelde met Blind For You en voor het laatst tijdens de NL versie van rockopera Tommy in Parkhoorn. Marcel (die ik ook al in Hair had zien schitteren) was erbij en zong weer de sterren van de hemel. Door de baard maar ook zijn rol leek hij zeker 5 jaar ouder dan de 27 jaren die hij had. Bij het Paaspop festival zat Marcel in het publiek. Hij kwam over als een excentrieke jongen die als in trance leek te dansen tijdens de reggae van Ziggy, heerlijk en om aangenaam jaloers op te zijn. De kop met krullen a la Robert Plant maakt het aanzicht nog aangenamer.
Bij het optreden van The Deaf de garagerockband van Spike (ik zit nog op Paaspop, hiernaast de foto van Miss Fuzz) nam Marcel met nog een groep, voornamelijk jongens, weer de dansvloer. Van Marcel was ik dus al fan vxc3xb3xc3xb3r het programma begon maar omdat hij de jongens van Di-Rect goed kende was ik argwanend door zijn deelname aan dit programma. Waarom namen ze hem niet di-rect aan en moest daar een programma aan te pas komen.
De finale viel mij een beetje tegen. Marcel, de winnaar, zong goed maar lag niet lekker lui in de muziek tijdens het S.O.S. van de Police, hij zong het wat gehaast voor een reggae nummer. Hij deed het wel beter dan Sven, die de zang uit zijn tenen moest halen.

Het antwoord op Wie is Di-Rect:
Jamie op de drums, Spike gitaar en zang, Bas basgitaar,
Marcel frontman en Vince toetsen. Di-Rect wordt een 5 mans formatie.

Wie weet, zijn ze straks in januari klaar voor een internationale carriere.
De nieuwe single Times are Changing is een goed begin.

Ik ben verdrietig omdat hij er niet meer is, onze mislukte Golden (Retriever) met verlatingsangst. Het was heus een lieverd. Dat hij de kat van oma verwondde was echt haar eigen schuld, ze samen voeren gaat nou eenmaal niet. Dat hij de fragiele nek van onze terroristische kitten brak, heus een ongelukkig voorval. Dat hij een postbode ooit een keer een hap uit de broek beet, waarschijnlijk een trauma uit zijn jeugd, hij kwam ten slotte uit het asiel.

In gedachten ga ik weer met mijn wang over zijn zachte vel. De kale krabplekken hebben we enkele jaren geleden overwonnen, daar ben ik blij om en niet alleen omdat je daarvxc3xb3xc3xb3r erg met hem voor schut liep. Het beest werd gek van de jeuk en geen dierenarts die daar onder de 180 euro per consult iets aan kon doen.
Het ging zo snel. Vrijdag kochten we nog een dure zak dieetvoer. Zaterdag voelden we een bobbel in zijn hals, zondag werd hij ziek en maandag kwamen we met een halsband zonder hond van de dierenarts.

Ik rijd met de auto het crematorium in, de kraai en ik tillen zijn stoffelijke rest op een brancard. De kraai rolt hem achter een stemmig gordijn. De crematie gaat vandaag nog plaatsvinden, wat ook wel weer mooi is en past bij de sneltreinvaart waarmee het allemaal gaat.

Onze Jack Russel (die hij de laatste 2 jaar de baas liet spelen) loopt te snuffelen over de velden van het Amsterdamse dierencrematorium. Het is heerlijk weer. De mislukte Golden zal eerdaags uitgestrooid worden en herenigd met de 8 jaar geleden overleden labrador, ook een gevalletje van euthanasie. We zullen er vrede mee moeten hebben en besluiten met weemoed dat hij het daar heerlijk gevonden zou hebben.